‘Lachen, huilen, zuchten en ontdekken’

Intuïtie en dementie

stempel-intuitie-def

terugpijl-zwart

illus-intuidement1

kleurenvlak-licht-oranje

Mijn benen lopen. Ik ben in een kamer. Schaduwen om me heen. De schaduwen kleuren zich in. Het worden de meubels; de bank en de stoelen. Mijn bank. De grote kast er naast. Hier woon ik. Mijn benen lopen. Ik hoor water pruttelen. Zin in thee. Wolken stoom. Er is heet water. Mijn handen schenken water in de theepot. Zij pakken een theezakje. Er staat al een kopje klaar. Fijn. Op de bank zitten met een kopje thee. Wie heeft die thee gemaakt? Er is niemand. Alleen ik. Misschien heb ik het wel zelf gemaakt. Hihihi. Dank je wel, ikzelf, dat ik een kopje thee voor mezelf heb gemaakt. Koude voeten. Blote voeten. Waarom heb ik geen schoenen aan? Ook geen kleren. Ik heb mijn nachtpon aan. Is het ochtend of avond?

Toen bij mijn moeder Alzheimer werd geconstateerd, was het logisch om het ziekteproces intuïtief te benaderen. Het is tenslotte mijn vak. Ik ben reader, healer en leraar intuïtieve ontwikkeling bij het CLI in Utrecht. Het energiewerk, zoals de intuïtieve ontwikkeling ook wel genoemd wordt, werd een belangrijke ruggensteun voor mij in de soms belastende mantelzorg voor mijn moeder. Want de dementie brengt niet alleen een confronterend ziekteproces met zich mee, maar ik krijg ook een hele andere verhouding met mijn moeder en mijn verleden. Mijn moeder wordt afhankelijk van mij. Hoe blijf ik daarin heel als mantelzorger en hoe verwerk ik mijn eigen pijnpunten die ik regelmatig tegenkom? Ik lach, huil, zucht en ontdek.
Gaandeweg ontwikkel ik een nieuwe kijk op het leven van mijn moeder en op dementie. Hoewel ik eerst dacht dat mijn moeder aan het aftakelen was, kom ik er op een gegeven moment achter dat ze juist nog volop aan het leven is. Ik zie haar zelfs opbloeien. De dementie geeft haar iets. En als ik heel eerlijk ben: mij ook. Ik leer veel over mezelf. Dat kan ik alleen maar omdat ik me bewust ben van een groter perspectief en op een andere manier leer kijken naar het ziekteproces. Inmiddels heb ik me als reader, healer en coach gespecialiseerd

stempel-intuitie-def

balk-rb-intuitie

stempel-intuitie-def

Wat is een reading?
Reading geeft inzicht
Een reading is de verwoording van een non-verbale communicatie tussen het wezen van de reader en het wezen van degene die je een reading geeft. Hoe deze communicatie werkt valt niet uit te leggen, deze is wel te ervaren. Het is een intense belevenis. Een reading gaat over wat jij in het leven aan het ervaren, beleven en aan het uitzoeken bent en hoe dat zo is gekomen. Doordat de reader dit neutraal zonder oordeel en advies verwoordt, kun je meer inzicht en helderheid in jezelf vinden. Ook kun je ruimte maken om te herzien, te verwerken, bij te stellen en nieuwe plannen te maken. Door een reading leer je over jezelf, je doeleinden, je levenslust en je in relatie tot een ander bent.

balk-rb-intuitie

Evelien Pullens is ook docent op
het centrum voor leven en intuïtie
www.cli.nl

Wat is een healing?
Healing helpt ontspannen en accepteren
Een healing helpt je bij het loslaten, opvullen en veranderen van je energie. Door een healing kun je je lichamelijk, emotioneel en geestelijk stabieler en gezonder voelen of voel je dat je meer bij jezelf bent. Ook kan een healing bijdragen aan het herstel van ziekte en medische ingrepen.

in dementie. Ik begeleid mantelzorgers en mensen met dementie in hun ontwikkeling en begeleid ze bij het nemen van beslissingen.
 

De onderliggende boodschap

“Haar emoties komen er tegenwoordig heel direct uit.” vertelt een jonge man in het Alzheimer-café over zijn moeder. “Als mijn vader even weg is geweest, is ze vaak boos: Waarom heb je mij niet gezegd dat je het huis uit ging? roept ze dan. Mijn vader heeft haar wel degelijk verteld waar hij heen moest, maar mijn moeder vergeet dat meteen weer.”
Een oudere man geeft hem advies “Ga niet in op haar irritatie. Het gaat om de onderliggende boodschap. Daar moet je naar leren luisteren. Je moeder voelt zich onveilig en kwetsbaar. Daarom wordt ze boos.” Na afloop van het Alzheimer café wordt een drankje geschonken voor het groepje lotgenoten, wat zich verzameld heeft. “Mijn moeder dacht afgelopen week dat haar fietsen gestolen waren. Ze heeft er 3.” vertel ik “Mijn moeder was behoorlijk in paniek, want het fietsenhok van de flat was helemaal leeg, volgens haar. Alle fietsen waren weggehaald. Toen ik een dag later bij haar kwam, stond haar opklapfietsje gewoon in het fietsenhok, haar grote fiets stond buiten, haar derde fiets was inderdaad verdwenen. ’s Avonds vonden we die fiets bij de groenteboer. De rest van de week belde ze me 3 keer per dag op met steeds wisselende berichten: Ik ben een fiets kwijt. Alle fietsen zijn gestolen! Ik heb alle fietsen weer. Voor de zekerheid heb ik ze in mijn huis gezet.” De mensen om me heen lachen. Ik ook. Ondanks de frustratie en machteloosheid is het hilarisch, een fietsen-soap. Als de telefoon gaat, wordt er bij mij thuis geroepen: “Je moeder, haar fietsen zijn weg!” En ik probeer mijn moeder dan steeds maar gerust te stellen. “Het is OK mama. Alles is goed geregeld.” Ik geef haar soms een healing op afstand. Ook energetisch kan ik haar laten ervaren dat ze veilig is. Dat helpt een tijdje.
De mensen die met hun drankje om me staan zijn even stil. Ze denken waarschijnlijk allemaal aan hun eigen situatie. Ieder hier heeft te maken met iemand met dementie en ze kennen de frustratie, onmacht en humor.
Het is natuurlijk logisch dat mijn moeder zich kwetsbaar voelt en bedreigd. Niet door fietsendieven in de nacht. Die zijn er nauwelijks. Maar de voor haar onlogische en veeleisende buitenwereld is er steeds. Er worden dingen van haar gevraagd waar ze niet aan kan voldoen.

stempel-intuitie-def

donatie-logo

Onafgesproken afspraken

Ik plak mijn moeders huis vol met briefjes in de hoop dat ze daardoor weet hoe het licht aan moet, op welke dagen ze naar de dagopvang gaat en wanneer ze schone lakens op haar bed moet leggen. Ondanks de briefjes zijn er allerlei zaken in haar leven die warrig, chaotisch of slecht verlopen. “Mijn hoofd doet het niet meer.” roept ze regelmatig. Ze zwaait met haar agenda. “Ik heb allemaal onafgesproken afspraken.” Logische oplossingen helpen niet. Wat moet dat toch verwarrend voor haar zijn. Voor mij en mijn broer trouwens ook. Dat hoofd is niet meer te repareren. Daarom proberen we op allerlei creatieve manieren haar leven nog op de rails te houden. Maar het valt niet mee.
De briefjes die ik ophang, gooit mijn moeder de volgende dag weer weg. De boodschappen die ik voor haar koop, eet ze niet op. Als ik haar opbel om haar aan een afspraak te herinneren, is ze niet thuis. Haar mobiele telefoon heeft ze in de prullenbak gegooid. Ik wil alles perfect voor haar organiseren en denk dat ik dat voor haar kan doen als ik goed mijn best doe. Maar het is bijna onmogelijk. Ik word stressvol en ongeduldig omdat het me niet lukt.
De innerlijke stem van mijn intuïtie waarschuwt me op tijd. Ik besluit het over een andere boeg te gooien. De week daarop ga ik eens niet naar mijn moeder, maar naar de sauna. Het wordt tijd om goed voor mezelf te zorgen. Ik accepteer dat mijn moeder intussen een leven met rafeltjes heeft. Misschien vergeet ze afspraken, waardoor mensen voor niets bij haar aan de deur staan. Ze raakt vast van alles kwijt. Ze zal wel slecht eten en geen boodschappen doen. En ik weet het niet, want ik ben er niet. Ik vertrouw er maar op dat het goed komt.
Het gaat goed. Er gebeurt niets ongewoons. Ik voel me een stuk beter. Mijn moeder heeft nauwelijks door dat ik een week niet geweest ben. We hebben plezier als ik haar weer zie, want ik ben lekker ontspannen. We lachen om de dingen die mis gaan. Dat lucht op.
Ik heb weer wat geleerd. Als ik zelf rustig, vrolijk en gelukkig bent, voelt zij zich ook veiliger, vrolijker en gelukkiger. Mijn stemming slaat meteen over op haar. Een prettige sfeer en duidelijke structuur helpen haar in het dagelijkse leven. Als ik goed voor mezelf zorg, heeft dat meteen weerslag op mijn moeder.
 

Volop leven

Hoewel mensen vaak hun spraakvermogen verliezen bij Alzheimer en woorden niet meer kunnen vinden, is dat bij mijn moeder nog niet aan de hand.

stempel-intuitie-def

illus-intuidement2

stempel-intuitie-def

stempel-intuitie-def

balk-lo-intuitie

Hier kan nog een zijtekst staan

illus-intuidement-3

Ze praat graag en goed. Je moet wel de hele tijd naar hetzelfde verhaal luisteren.Ze is soms net een grammofoonplaat die blijft hangen. Mijn broer en ik hoeven elkaar maar aan te kijken en we dreunen haar teksten woord voor woord op. “Ik ben wel klaar met het leven.” zegt ze vaak “Ik zou het helemaal niet erg vinden om dood te gaan. Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig wat er na de dood is.” Op een bepaalde manier is ze inderdaad klaar met het leven. Ze heeft geen taak meer. Geen werk, geen zorgtaak. Haar sociale netwerk wordt kleiner.
Toch is ze boordevol levenslust. Ze bruist van de energie. Haar remmingen zijn los. Ze gaat op in de natuur. Ik zie dat mijn moeder tot in haar tenen midden in het leven staat. Het is een heel ander soort leven dan we gewend zijn. Maar ze is creatief, maakt contact, heeft allerlei emoties, van eenzaam en angstig tot enthousiast en ondernemend. Ze heeft plannen. Ze verzint oplossingen voor haar geheugenproblemen.
Haar tas is bijvoorbeeld een wirwar van touwtjes, omdat ze haar sleutels en portemonnee allebei met touw aan haar tas gebonden heeft. Als ze geen verband meer ziet tussen de flarden in haar geheugen, dan verzint ze ze wel. En dat weet ze: “Ik verzin het gewoon.” zegt ze. “ Ik leef in het moment. Er zijn hele boeken over „ZIJN in het NU‟ geschreven. Ik hoef daar niet over te lezen, want ik doe het vanzelf.”
 

Contact maken

Ik word nieuwsgierig. Wat zijn mensen met dementie wezenlijk aan het ervaren? Wat betekent zo’n verwarde laatste levensfase voor een mens? Als reader maak ik contact met het innerlijk weten van een mens. Het wezen van iemand is er altijd, ook als degene ziek is of in een andere werkelijkheid lijkt te zijn. De innerlijke kern van een mens herbergt informatie over het leven in een diepere laag, die mensen meestal sterk aanvoelen maar waar ze zich niet altijd bewust van zijn. Als reader maak ik op een neutrale manier contact met inzichten en waarheden die in iemand besloten liggen. Ik geef woorden aan de informatie die onder de oppervlakte ligt en communiceer met iemand op energieniveau. Een reader focust zich op een laag die achter de dagelijkse werkelijkheid ligt.
De man in het Alzheimer café noemde het de ‘onderliggende boodschap’. Als ik een reading geef, lees ik als het ware die onderliggende boodschap. Het gebeurt vaak dat er geknikt wordt door de persoon die ik lees. “Ik herken het. Ik zou het zelf niet kunnen verwoorden, maar ik voel dat het klopt.” De onderliggende boodschap kan een heel nieuw inzicht geven.
 
Ik heb afgesproken met een vrouw, die zich zorgen maakt over haar vader. Hij is nog maar kort in het verpleeghuis en de vrouw tegenover mij heeft er moeite mee. We zitten tegenover elkaar en ik maak zonder woorden contact met haar en haar vader. ”Zeg jij nu dat mijn vader het dus heel prettig heeft in het verpleeghuis? Vindt hij daar rust?” vraagt ze verbaasd.

stempel-intuitie-def

“Ik denk steeds maar dat ik hem bezig moet houden. Vroeger was hij namelijk ook altijd heel actief. Maar dat wil hij dus niet meer. Vandaar dat hij steeds boos wordt. …….” De vrouw is even stil “Ik moet er nog aan wennen, maar ik geloof wel dat je gelijk hebt.”
 

Readingen

Als reader stel ik een vraag zonder woorden. Vervolgens krijg ik antwoord. Vaak laat dat antwoord zich zien in een beeld of een kleur. Ik kan het beeld uitleggen, maar vaak spreekt het ook al voor zich. Soms maak ik een tekening van de beelden die ik zie. Er zijn mensen die deze tekening aan hun ouders met dementie geven. Een vrouw vertelde me dat haar moeder steeds maar naar de tekening aan het kijken was. Praten kon ze niet meer, maar ze leek wel iets van de tekening te begrijpen.
Mantelzorgers komen naar me toe met vragen. Vaak op een moment dat ze een beslissing moeten nemen of als er iets niet meer loopt. Een reading levert regelmatig nieuwe inzichten op. “Ik ontdekte dat ik ook op een andere manier kan kijken naar vragen waar ik al lang mee rondloop”. Hoe bijzonder is het om te horen en te voelen dat je vader, moeder of echtgenoot met dementie nog in een belangrijke fase van het leven zit. Er is echt iets te ontdekken en uit te zoeken binnen de ziekte dementie. Zo gaf ik een reading aan een man wiens vader in een verpleeghuis opgenomen is met Alzheimer. Via de zoon, kon ik ook contact maken met zijn vader. De oude man liet mij zien dat hij eindelijk zijn emoties durfde te beleven. Hij had zich zijn hele leven erg geremd gevoeld en verantwoordelijk voor anderen. Nu hij in het verpleeghuis zit, kan hij zich emotioneel uiten. Voor de omgeving is dat een hele omschakeling, vooral omdat ze hem zo niet kennen. De zoon merkt op dat hij het zelf ook lastig vindt om met emoties om te gaan. Best confronterend dus dat zijn vader nu zo ongeremd is. ”Het is wel een opluchting om te zien dat het een, hoe zeg je dat, levens-leerschool voor mijn vader is. En trouwens….voor mij ook.” De man grinnikt “Ik denk dat mijn vrouw wel blij is met deze verandering”
 
In een andere reading maak ik contact met een moeder van 6 kinderen. Zij liet me zien dat ze in deze laatste levensfase de kans kreeg om zich helemaal op zichzelf richten. Ze hoefde niet meer te zorgen voor anderen en genoot daar met volle teugen van. Ze wilde met niemand meer rekening houden. De ene keer was ze eigenwijs en opstandig, andere momenten passief. Dat gaf wel eens wrijving in het verpleeghuis. Door de nieuwe inzichten konden de kinderen beter begrijpen waar die weerstand vandaan kwam. De dochter vertelde me later dat ze er met elkaar grappen over maakten en dat alles nu veel gemakkelijker liep.

pile-folder-dem-3

pile-folder-dem-2

pile-evelien-folder-info

Een zoon die voor een reading over zijn moeder kwam, liet me zien dat hij een diep contact met zijn moeder had, wat nu pas echt voelbaar kon worden. Er waren dingen gebeurd die moeder en zoon van elkaar verwijderd hadden. Door de dementie kon de moeder haar jeugdige kracht en onschuld opnieuw beleven. De zoon kreeg de kans kennis te maken met een hele andere kant van zijn moeder en zich op een nieuwe manier tot haar verhouden. Dit ontroerde de man. Hij was niet alleen blij met het inzicht, maar hij kon ook diep in zichzelf ervaren dat hij oude pijn losliet.
Door een inkijkje te krijgen in de diepere laag van de dementie ervaar ik hoe wonderlijk en rijk het leven is. Dementie is niet alleen aftakeling. Het is ook een healende fase van het leven. Ik zou willen dat ik dat iedereen zou kunnen laten ervaren. Voor mantelzorgers is het over het algemeen slopend om de zorg te hebben voor iemand met dementie. Ook ikzelf kan meestal geen lichtpunt vinden in de wirwar van doodlopende situaties. Maar als ik dan weer op een andere manier ga kijken naar het leven en de mens, vind ik rust. Ook van mensen die ik een reading heb gegeven, krijg ik terug dat er meer acceptatie is. Hoewel ik lang niet altijd antwoorden heb, zie ik wel steeds beter welke vragen te stellen zijn.
Vragen zijn het begin van verandering. Wat is er eigenlijk belangrijk in ons leven? Wat jagen we na? Wat is een menswaardig bestaan? Niet alleen ben ik zelf me deze dingen aan het afvragen, ik merk ook dat de mantelzorgers waar ik mee werk zichzelf die vragen gaan stellen. De ziekte waar ze mee geconfronteerd worden, daagt hen uit om op onderzoek te gaan in henzelf. Je moet er iets mee. Dat is niet altijd gemakkelijk. Maar het is wel leerzaam en bevrijdend op den duur.
 

kleurenvlak-licht-oranje

De thuiszorg-zuster is al weer weg. Ik denk dat ze iedere ochtend komt. Het is toch ochtend? Hoe zou het buiten zijn. Ik trek mijn gordijnen met een zwier open. Ik ken dit buiten. Er zijn wolken vandaag, de daken van de huizen. Mijn eigen buiten met de planten op mijn balkon. Even voelen. Ze hebben genoeg water in hun pot. Gevallen blaadjes raap ik op. Koude voeten. Ik sta met blote voeten op het balkon. Waar zijn mijn sokken? Gezicht wassen, haren kammen, aankleden. De klok. 8 uur. Het zal wel zondag zijn. Lekker rustig overal. De kerk. Dan ga ik naar de kerk. Daar is de toren. Is het wel zondag? Ik kijk over mijn balkonrandje. Daar fietst een moeder met een kind achterop. Misschien gaan ze wel naar school. Dan is het geen zondag. Mijn agenda. Waar is mijn agenda? Niet op tafel. Hee, een kopje thee, lekker. Daar heb ik wel zin in.
 
 
Evelien Pullens
Utrecht

balk-rb-intuitie

stempel-intuitie-def